Zachowania związane z przyjmowaniem pokarmu a dieta

Kot natomiast, jako „samotny łowca”, nie lubi towarzystwa podczas konsumpcji. Według badań prowadzonych przez Kane i wsp. (10) oraz Haupt (9) kot może przyjmować od 3 do 21 posiłków w ciągu doby z większym nasileniem spożycia pokarmu w okresie popołudniowo-wieczorno-nocnym. Notabene jest to zgodne z trybem życia dzikiego drapieżnika, ale może ulegać zmianie w przypadku kotów domowych, które wykazują zdolność częściowej adaptacji swoich zwyczajów do dziennej aktywności człowieka.

Okazuje się, że domowy kot potrzebuje ok. 3 tygodni, aby zmienić swój schemat aktywności żywieniowej (6, 8). Nie tylko pora i częstość posiłków kota znacząco różnią się od tych przyjmowanych przez psa, ale i ich objętość. Jednorazowo kot może zjeść porcję odpowiadającą kalorycznej równowartości (25-30 kcal) upolowanej myszy lub małego ptaka, które były/są typowym posiłkiem dzikiego kota (6, 12). I w ten lub podobny sposób (tzn. mało, ale często lub żywienie ad libitum, jeżeli nie ma przeciwwskazań) powinien być karmiony współczesny kot domowy.

Koty mają tendencję do dwóch typowych zachowań: neofilii oraz neofobii (6, 8, 12). Neofilia jest często traktowana przez właścicieli kotów jako zachowanie niepożądane. Niemniej jednak, konfrontując ją ze sposobem odżywiania się dzikiego kota, można zauważyć, że to stałe poszukiwanie nowych pokarmów (a w przypadku kota domowego – ciągłe wymuszanie na właścicielu podawania nowych produktów) pozwala na samodzielne zbilansowanie dawki pokarmowej (6, 12).

Okazuje się więc, że zachowanie pożądane u dziko żyjącego kota może być trudne do zaakceptowania u kota domowego i często określane jest mianem „wybredności” (ang. finicky eater) (8). Odmianą neofili jest „programowana” przez właściciela metafilia, związana z ciągłymi zmianami pokarmu. U zwierząt bezwzględnie mięsożernych rzadziej niż neofilia obserwowana jest neofobia, definiowana jako niechęć do spożywania „nowego” pokarmu, o innej teksturze, smaku itp. w stosunku do dotychczas przyjmowanego (8). Neofobia nasila się w sytuacji stresowej lub przy zaburzaniu schematu żywienia kota (6, 8).

Zarówno neofilia, jak i neofobia są powiązane z określonymi preferencjami zwierząt, związanymi ze smakiem, zapachem oraz teksturą i temperaturą pożywienia (2, 7). Już u dzikiego kota stwierdzono wysoką specjalizację ukierunkowaną na polowania wyłącznie na ptaki lub małe gryzonie, co może wiązać się z określonymi preferencjami smakowymi (2, 6). W przypadku kotów domowych preferencje smakowe odnoszą się do określonych produktów komercyjnych (suchych lub wilgotnych) lub diety domowej.

Analizując preferencje w kierunku określonych produktów, należy sięgnąć do okresu prenatalnego, gdyż jest on pierwszym stadium „przekazywania” i kodowania smaku diety „matczynej”. W 2012 roku Hepper i Wells przeprowadzili badania nad efektywnością kodowania smaków u psów i kotów w dwóch okresach życia: pre- i postnatalnym (7). W trakcie doświadczenia suki będące w okresie reprodukcji podzielono na dwie grupy; obie były karmione tym samym pokarmem z dodatkiem anyżu.