Zachowania związane z przyjmowaniem pokarmu a dieta

Typowym postępowaniem dietetycznym przy obniżonym łaknieniu lub braku łaknienia jest zwiększenie atrakcyjności podawanego posiłku oraz ograniczenie stresu. W celu podniesienia smakowitości pokarmu zazwyczaj zmienia się jego temperaturę (podgrzanie posiłku, dodatek ciepłej wody itp.), zawartość białka i tłuszczu (nośniki smaku) oraz konsystencję (zmiana pokarmu suchego na wilgotny lub na odwrót).

Zwiększenie smakowitości może nastąpić również poprzez dodanie cukru lub soli (psy), wprowadzenie diety świeżej (posiłki domowe) i trening behawioralny (wykorzystanie tendencji psów do poszukiwania pokarmów, a w przypadku kotów – do polowania – wprowadzenie różnego rodzaju kong i innych zabawek behawioralnych) (3).

Niemniej jednak w zaawansowanych przypadkach przedłużającej się anoreksji należy wprowadzić leki stymulujące apetyt i karmienie enteralne, z zastosowaniem sondy. Zazwyczaj zaleca się stosowanie sondy donosowej, którą zakłada się na krótki okres, 7-14 dni. Typową limitacją rodzaju stosowanej diety jest średnica sondy. Dlatego najwygodniejsze są diety proszkowe i płynne, ewentualnie w formie pasztetu zmiksowanego z wodą. W zależności od aktualnej potrzeby warto równocześnie wprowadzić leki antydepresyjne (np. mirtazapinum), których ubocznym, ale w tym przypadku pożądanym, efektem jest stymulacja apetytu, oraz odpowiednio zmodyfikować środowisko psa lub kota (miejsce karmienia, odpoczynku, zabawy).

Przeciwstawnym do anoreksji zachowaniem pokarmowym jest zwiększony apetyt (polyphagia) (5, 11). W niektórych sytuacjach (okres reprodukcji, wzrost, rekonwalescencja itp.) jest to pożądane zjawisko, niemniej jednak czasami przybiera postać apetytu spaczonego (pica). Niektóre psy, bez względu na rasę, wiek czy płeć, na spacerach zachowują się jak „odkurzacz”, a wszystko, co znajdą podczas przechadzki, jest zdecydowanie bardziej atrakcyjne niż nawet najbardziej wartościowy i smakowity pokarm podany przez właściciela.

Bardzo często zjadane są odchody zwierząt tego samego lub innego gatunku, zepsute resztki jedzenia czy przedmioty niejadalne, takie jak plastikowe worki, kamienie czy inne napotkane rzeczy. Spożywanie tego typu produktów, trudne do zaakceptowania dla właściciela, może jednocześnie prowadzić do dysfunkcji przewodu pokarmowego (wymioty, biegunki), a także do poważnego zatrucia (zepsuta żywność) lub nawet śmierci (trutka na szczury).