Zimno, cieplej… gorąco! − czyli nowe wskazówki dotyczące wstępnego rozpoznawania sepsy

Kryteria qSOFA obejmują:

−zwiększoną częstość oddechów,
−zmieniony stan świadomości (otępienie, często wokalizację),
−hiptensję lub nadmierne pobudzenie (6, 15).

Według doświadczenia autorów tego artykułu oraz danych z literatury, zdecydowanie warto uwzględniać qSOFA we wstępnej ocenie klinicznej pacjentów weterynaryjnych w stanie ciężkim z podejrzeniem sepsy. W medycynie człowieka, u chorych z zakażeniem, wykazanie co najmniej 2 z 3 powyższych elementów zwiększa prawdopodobieństwo pobytu na OIT > 3 dni i zgonu w szpitalu (6).

Klasyfikacja PIRO

We wstępnej diagnostyce sepsy warto pamiętać także o koncepcji PIRO, uwzględniającej złożoność tego zespołu i starającej się maksymalnie uprościć proces rozpoznania różnicowego. Skala SOFA i system klasyfikacji PIRO wzajemnie się uzupełniają (tab. 3 i 4). Klasyfikacja PIRO polega na zebraniu najważniejszych czynników istotnych dla rozwoju i przebiegu sepsy. Są to odpowiednio: predyspozycje (Predispositions), zakażenie (Infection), reakcja na zakażenie (Response) oraz dysfunkcja narządów (Organ dysfunction), w skrócie: PIRO. W tab. 4 przedstawiono przykładowe pytania, jakie powinien zadać sobie lekarz przyjmujący pacjenta podejrzewanego o sepsę, opierając się na schemacie PIRO. Przyjmuje się, że na każdy z czterech elementów (odpowiednio: każdą literę akronimu) można przyznać pacjentowi od 1 do 4 punktów i w ten sposób ocenić, na ile prawdopodobne jest występowanie sepsy u danego zwierzęcia (8, 10-12).