Znaczenie diagnostyki obrazowej w rozpoznawaniu łagodnego przerostu prostaty

Spośród wielu metod diagnostycznych, badanie rektalne, poprzedzone wywiadem, pozostaje pierwszym i podstawowym elementem badania klinicznego prostaty. Badanie takie pozwala jednak na ocenę tylko kilku parametrów i powinno stanowić jedynie część postępowania diagnostycznego.

Diagnostyka obrazowa jest standardowym narzędziem przy badaniu prostaty. W zależności od techniki badania można ocenić lokalizację, kształt, kontur oraz miąższ gruczołu krokowego.

Badanie rentgenowskie (RTG) 

Radiografia z kontrastem lub bez jest badaniem, które pozwala na ocenę lokalizacji i wielkości gruczołu, ale nie daje zbyt wielu informacji dotyczących szczegółowej budowy miąższu prostaty. Na zdjęciu w projekcji bocznej prostata występuje jako cień zawierający płyn widoczny doogonowo od pęcherza moczowego (ryc. 1). Radiografia AP nie przynosi dodatkowych informacji. Badanie rentgenowskie pozwala uchwycić powiększenie prostaty, obecność ognisk zwapnienia, ale nie pozwala ocenić rodzaju zmian będących przyczyną powiększenia narządu (przerost, infekcja, nowotwór, metaplazja).

Prostata przy znacznym powiększeniu ma tendencję do przemieszczenia się do jamy brzusznej. Znacznie powiększona prostata wywiera ucisk na okrężnicę i pęcherz moczowy. Zakłada się, że wysokość prostaty nie powinna być większa niż 2/3 odległości między kością krzyżową a przednim brzegiem spojenia łonowego. Należy jednak pamiętać, że takie założenia nie są zbyt dokładne, a wielkość gruczołu zależy zarówno od rasy, jak i wielkości psa. U niektórych ras (np. teriera szkockiego) prostata fizjologicznie może być duża i przemieszczona do jamy brzusznej.

Badanie ultrasonograficzne (USG) 

[...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas