Dieta w przewlekłych enteropatiach u kotów

Białka

Białko w diecie kota ma kluczowe znaczenie ze względu na swój udział w metabolizmie, produkcji energii, utrzymaniu masy mięśniowej, syntezie białek endogennych itd. U kotów z FCE zaobserwowano znacznego stopnia utratę masy mięśniowej oraz wykazaną w badaniach profilu metabolicznego zwiększoną utratę aminokwasów (21). Dodatkowo u osobników z przewlekłymi chorobami przewodu pokarmowego wykazano obniżone stężenie: histydyny, lizyny, metioniny, fenyloalaniny, tauryny i tryptofanu w osoczu krwi (22). Natomiast stężenie tauryny w pełnej krwi nie było istotnie zmniejszone (11). Sakai i wsp. wykazali istnienie odwrotnej korelacji pomiędzy stężeniem histydyny i tryptofanu w osoczu kotów z przewlekłymi chorobami przewodu pokarmowego a wynikami FCEAI, co było zbieżne z rezultatami uzyskanymi u ludzi z chorobą zapalną jelit (7, 22).

Jednocześnie w badaniach porównujących metabolity tryptofanu w kale zdrowych i chorych kotów wykazano niższe wartości u zwierząt z FCE. To może wskazywać na zakłóconą przemianę tryptofanu w pochodne indolu, która wynika prawdopodobnie z dysbiozy jelitowej. Jak dotąd jedynie u myszy i świń z zapaleniem jelita grubego przeprowadzono doświadczenie z doustną suplementacją L-tryptofanem lub indolo-3-propionianem, która w istotny sposób spowodowała zmniejszenie nasilenia zmian chorobowych (1, 14).

Niemniej jednak powyższe informacje nie zmieniają faktu, że dieta chorych kotów powinna zawierać odpowiednią ilość wysokiej jakości łatwostrawnego białka pochodzenia zwierzęcego. W tym miejscu warto wspomnieć o badaniu z 2020 r., przeprowadzonym przez Golder i wsp., które potwierdziło, że dodatkowe włączenie skoncentrowanych źródeł białka pochodzenia roślinnego (koncentrat białka ryżowego, glutenowa mączka kukurydziana, śruta sojowa oraz izolat białka sojowego) w karmach ekstrudowanych dla kotów nie wiązało się z obniżeniem jego strawności (6). Wykazano również, że białka te były zdecydowanie lepiej trawione przez koty niż przez psy, a sam gluten kukurydziany był trawiony niemal w 100% (6).

Badanie to potwierdziło skuteczność uzupełnienia białka pochodzenia zwierzęcego skoncentrowanym białkiem roślinnym w celu zwiększenia puli dostępnych dla kota aminokwasów. Przywołując temat strawności, można przypomnieć badanie, które przeprowadzili Kerr i wsp. w 2012 r., w którym szacowano strawność pozorną białka z różnych pokarmów: surowej i gotowanej wołowiny oraz wysokobiałkowej karmy ekstrudowanej (52% białka) (13). W doświadczeniu tym wykazano porównywalną strawność białka z surowej (93,3%) i gotowanej (92,9%) wołowiny oraz nieco niższą z ekstrudowanej karmy (81,9%) (13).

Badanie wskazuje na przewagę pokarmów wilgotnych nieekstrudowanych, nie wykluczając jednocześnie z użycia tych ostatnich, szczególnie jeżeli kot jest przyzwyczajony do tego typu pokarmu. Odpowiednio wysoka strawność białka pozwala przewidywać, że nawet przy uszkodzonej błonie śluzowej wchłonie się pewna ilość substancji odżywczych, by zainicjować proces jej regeneracji, a w konsekwencji zdrowienia całego organizmu. W tab. 1 podano typowe źródła białka wykorzystywane w dietach domowych u kotów z uwzględnieniem profilu aminokwasowego białka (15).