Antybiotyki i substancje hamujące w mleku surowym. Ich wykrywanie u producenta w gospodarstwie

Jednym z następstw rozwoju produkcyjnego sektora mleczarskiego jest występowanie zmian immunologicznych, a tym samym stanów chorobowych bydła mlecznego.

Konieczność leczenia zwierząt pociąga za sobą uruchomienie mechanizmów systemu nadzoru w trakcie podawania leków, ale również systemu kontroli mleka pozyskiwanego od tych zwierząt.

Źródła antybiotyków i innych substancji hamujących

Ryzyko zachorowania krów mlecznych istnieje zawsze. Zwiększa się ono w wyniku osłabionego układu odpornościowego, błędów żywieniowych, niewłaściwych warunków doju i utrzymania oraz wielu innych czynników środowiskowych. Wówczas w leczeniu bydła mlecznego najczęściej stosowane są dowymieniowo i dożylnie antybiotyki i sulfonamidy. Podawane są w okresie laktacji zazwyczaj w wysokich dawkach, jako leki szybko działające i mogące być jednocześnie wydalone w krótkim czasie. W okresie zasuszenia aplikowane są z reguły antybiotyki o przedłużonym działaniu, których aktywność utrzymuje się nawet do jednego miesiąca. Nieprzestrzeganie zalecanych dawek leków podawanych zwierzęciu lub czasu karencji po ich podaniu jest najczęstszą przyczyną obecności owych leków w mleku kierowanym do skupu. Pozostałości antybiotyków i innych substancji o działaniu leczniczym, obecne w mleku, określane są mianem substancji hamujących (sh). Są nimi także resztki preparatów używanych do mycia i odkażania, stosowanych podczas sanityzacji strzyków, aparatury udojowej, zbiorników, które nie zostały usunięte podczas procesu płukania wodą.

Regulacje prawne

Dozwolone poziomy tolerancji substancji hamujących w mleku zostały określone w:

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas