Kontrola BVD i konsekwencje choroby w stadzie

Czy jesteśmy na dobrej drodze?

Wirusowa biegunka bydła (BVD, ang. Bovine Viral Diarrhoea) jest chorobą bydła występującą na całym świecie. Odkąd została po raz pierwszy opisana w 1946 roku w Stanach Zjednoczonych, stała się jedną z najważniejszych chorób zakaźnych bydła i jest uważana za endemiczną z powodu braku systemowych programów zwalczania. BVD wywołuje negatywne skutki ekonomiczne poprzez bezpośredni wpływ na wydajność reprodukcyjną, produkcję mleka czy przyrost młodych zwierząt, ale także zwiększa podatność zakażonych zwierząt na wtórne infekcje.

Obecna sytuacja w Europie w zakresie programów zwalczania i kontroli BVD u bydła szybko ewoluuje, a coraz większa liczba państw przyjmuje systemowe podejście na poziomie krajowym. Kraje skandynawskie zakończyły programy zwalczania choroby, a znaczący postęp poczyniono w kilku innych państwach, w tym w Austrii, Belgii, Niemczech, Irlandii, Szkocji i Szwajcarii, natomiast w Anglii, Walii, Włoszech i Hiszpanii programy funkcjonują w zależności od regionu (4, 7).

Warto zauważyć, że w niedawnej nowelizacji europejskiej ustawy o zdrowiu zwierząt (Rozporządzenie 429/2016) BVD została po raz pierwszy wymieniona jako choroba, w przypadku której konieczne są środki zapobiegające jej rozprzestrzenianiu się na te kraje Unii, które są oficjalnie wolne od BVD lub które posiadają programy zwalczania. Wysoka różnorodność genetyczna krążącego BVDV (13) oraz ryzyko pojawienia się nowych wariantów wymagają dostępności odpowiednich technik diagnostycznych, jak i szczepionek do kontroli BVDV, oraz nadzoru nad zwierzętami i produktami zwierzęcymi (1).

Dynamika [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas